چشم چشم دو ابرو

نگاه من به هر سو

پس چرا نیستی پیشم

نگاه خیس تو کو؟

گوش گوش دوتا گوش

دو دست باز یه آغوش

بیا بگیر قلبم رو

یادم تو رو فراموش

چوب جوب یه گردن

جایی نری تو بی من

دق میکنم میمیرم

اگه تو دور شی از من

دست دست دوتا پا

یاد تو مونده اینجا

یادت میاد میگفتی

بی تو نمیرم هیچ جا؟

من من یه عاشق

همون مجنون سابق

از روزگار دلم گرفته بود  

از خواموش بودن موبایلت دلم خسته بود

از جواب ندادن تلفنام دلم خون شده بود

از نرسیدن مسیج دلم شکسته بود

تا اینکه عصری خودت زنگ زدی و با اون صدای گرم و دل نشینت من رو به اوج بردی. با اینکه 6 دقیقه و 37 ثانیه بیشتر حرفی نداشتی واسه گفتن ولی همین واسم یه عالمه ارزش داشت. همه غم و غصه هام رو با خودش برد و دل شکسته ام رو بند زد همه خستگی رو از دلم پاک کرد.

واسه خاطر همین تلفن کوتاه هم ازت ممنونم عزیزم

امروز ولنتاین هست

رسم که عاشقا این روز رو با هم میگذرونن و شاد هستن یا اینکه حداقل به هم تبریک میگن. منم دوست داشتم بهت تبریک بگم ولی نه تو عاشق من هستی نه من عاشق تو. اینکه تو عاشق من نیستی رو بارها ازت دیدم ولی تو عاشق بودن من رو نمیدونی جون احساس من بهت از عشق خیلی فراتره آخه من دوست دارم! چه جوری بگم اگه به ادبیات قدیم رجوع کنیم گفتنش راحت تره      من دوست دارم فدات بشم من دوست دارم قربونت بشم من دلم میخواد همه دنیا رو سرم خراب بشه ولی خاکی سر راه تو نشینه      من دوست دارم...

آخه من خیلی خیلی دوستت دارم عزیزم

بی وفا حالا که من افتاده ام از پا چرا

نوش دارویی و بعد از مرگ سهراب آمدی

سنگ دل این زودتر می خواستی حالا چرا

ما در خلوت به روی غیر ببستیم

از همه باز آمدیم و با تو نشستیم

هرچه نه پیوند یار بود بریدیم

آنچه نه پیمان دوست بود شکستیم

هر کس به تماشایی رفتند به صحرایی

ما را که تو منظوری خاطر نرود جایی

یا چشم نمی بینند یا راه نمی دانند

هر کو به وجود خود دارد ز تو پروایی

گویند رفیقانم در عشق چه سر داری

گویم که سری دارم در باخته در پایی

من دست نخواهم برد الا به سر زلفت

گر دسترسی باشد یک روز به یغمایی

عمر ما را مهلت امروز و فردای تو نیست

من که یک امروز مهمان تو ام فردا چرا

نازنینا ما به ناز تو جوانی داده ایم

دیگر اکنون با جوانان ناز کن با ما چرا

وه که با این عمرهای کوته بی اعتبار

این همه غافل شدن از چون منی شیدا چرا

آسمان چون جمع مشتاقان پریشان می کند

در شگفتم من نمی پاشد ز هم دنیا چرا

شهریارا بی حبیب خود نمی کردی سفر

راهت ار این یکی ست بی مونث و تنها چرا

در بهار هجر گل ای بلبل طرف حذین

خاموشی شرط وفا داری بود غوغا چرا

                         ... اشک می بارم

                       ... دعا می کنم

                    ... شعر میگم

          ... فداش میشم